همدم تنهایی ها

آیا می دونستی؟

آدامسی که به روی زمین پرت میشه

برا پرنده ها حکم تکه نون رو داره و وقتی

پرنده شروع به خوردن اون میکنه

تو گلوش گیر کرده و مانع از این میشه که پرنده

هر نوع آب و غذای واقعی رو قورت بده به این ترتیب

پرنده به طرز دردناکی اون هم ذره

ذره جون می ده!!!

مسئولیت زباله های مان را عهده دار شویم

استاد علیرضا نادری کارشناس حیات وحش و پروانه ها

این مطلب را به اشتراک بگذارید

نوشته شده در چهارشنبه یکم آذر 1391ساعت 7:39 توسط | |

 

فواید ماساژ
ماساژ بدن باعث تولید گلبول سفید، افزایش انرژی ذهنی و تقویت سیستم ایمنی می‌شود.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که ماساژ از راه‌های مختلفی چون افزایش جریان خون در مفاصل، درمان کشیدگی، خشکی و گرفتگی عضلات نقش بسزایی دارد. همچنین ماساژ بدن به صورت مداوم سیستم ایمنی بدن را تقویت کرده، باعث تولید گلبول سفید می‌شود. ماساژ باعث آرامش فرد و افزایش انرژی ذهنی او می‌شود. هم‌چنین باعث می‌شود تا شما در کار خود فعال‌تر و موثرتر عمل کنید.

طی تحقیق صورت گرفته در دانشگاه میامی مشخص شد: ماساژ کوتاه مدت بازده کاری را افزایش می‌دهد. بعد از 15 دقیقه ماساژ، کارکنان هوشیارتر بوده و می‌توانند مسائل ریاضی را سریع‌تر و با دقت بیشتری حل و فصل کنند.

خوشبختانه ماساژور ما همیشه همراهمان است! دستان ما بهترین ماساژورها هستند، اکثر ما ماساژدهی را انجام می‌دهیم، بدون این که آگاهانه از آن استفاده کنیم.

گاهی پیشانی خود را به خاطر سردرد مالش می‌دهیم یا در حمام با لیف خود را ماساژ می‌دهیم و یا پاها را بعد از یک پیاده‌روی طولانی می‌مالیم. تمام این‌ها روش‌های ساده و طبیعی خود ماساژدهی هستند.

هر روز صبح و بعدازظهر خود را ماساژ دهید

از مشت‌هایتان استفاده کنید و آنها را به آرامی به بدن خود بکوبید. از پاها و بازوها شروع کنید و از قسمت فوقانی دست و پا رو به پایین حرکت کنید، سپس از بالا رو به پایین با مشت‌های آرام ادامه دهید. مشت و مال بدن باعث قوی‌تر شدن بدن می‌شود و خون را به جریان انداخته، حس‌گرهای عصبی را آرام می‌کند.

با این عمل در صبح، بدن شما بیدار شده، آماده فعالیت روزانه می‌شود، اما با مشت و مال در شب قبل از خواب، ذهنتان آرام شده،استرس و فشارکاری از بدنتان خارج می‌شود.

بعد از هر غذا شکم خود را بمالید

بیشتر ما این کار را به خصوص بعد از یک غذای مفصل به طور غریزی انجام می دهیم، یک یا هر دو کف دست را به روی شکم گذاشته و در جهت عقربه ساعت مالش دهید. این دقیقا همان جهتی است که غذا به طور طبیعی در روده حرکت می‌کند. انجام این ماساژ چرخشی می‌تواند به هضم غذا کمک کند.

قبل و بعد از ورزش خود را ماساژ دهید

ماساژ بدن قبل از ورزش‌های کششی یا استقامتی جریان خون را به سمت مفاصل هدایت می‌کند و ماساژ بعد از ورزش به دفع سموم بدن و بهبود ماهیچه‌ها کمک می‌کند. قبل از ورزش با مشت بدن را مالش دهید تا گردش خون به سمت پاها و بازوها هدایت شود. بعد از ورزش مفاصل را با کف دست یا با مشت آرام در جهت قلب ماساژ دهید.

دست‌هایتان را هر روز با کرم مرطوب کننده ماساژ دهید

انگشتان دست را در هم قلاب کنید و پاشنه دست‌ها را دایره وار به هم بمالید. سپس همان طور که دست‌هایتان در هم قلاب است، با یک شست، زیر شست دیگر را دایره وار ماساژ داده و به سمت مرکز دست بروید. این حرکت را با دست دیگر ادامه دهید. بعد انگشت‌ها را رها کرده و با شست و انگشت اشاره یک دست، کف دست، مچ و انگشتان دست دیگر را ماساژ دهید.

هروقت در پاها احساس خشکی و گرفتگی کردید، از توپ تنیس استفاده کنید

اگر پاهایتان خشک، سخت و دردناک شده است، یک دست خود را به دیوار گرفته و پای مخالف را بر روی توپ تنیس قرار دهید، به تدریج وزن بیشتری را بر روی پای خود بیندازید و اجازه دهید توپ به گودی‌ پایتان فشار وارد کند، به آرامی پای خود را حرکت دهید تا توپ پاشنه، گودی وانگشتان پایتان را مالش دهد. اگر توپ تنیس برای پایتان بزرگ است، از توپ گلف استفاده کنید. هم‌چنین می‌توانید به پشت بر روی توپ دراز بکشید و اجازه دهید توپ بین دو کتفتان را که یکی از نقاط دور از دسترس هستند، ماساژ دهد تا پشتتان آرام شود.

در یک قوطی دو توپ گلف گذاشته و آن را در زیر میز کارتان قرار دهید هر زمان که احساس خستگی کردید، کفش‌هایتان را در آورده پاها را بر روی توپ‌ها قرار دهید.

بعد از استفاده از کفش‌های پاشنه دار حتما بر روی زمین نشسته و به ماهیچه‌های ساق پایتان استراحت دهید. زانوها را خم کرده و کف پاها را بر روی زمین قرار دهید. یک مچ را گرفته و شست دست را بر روی تاندون یک پا به مدت 5 دقیقه فشار دهید. بعد 2 سانتی متر بالا‌ی ماهیچه پایتان رفته و دوباره این کار را تکرار کنید. این عمل را آنقدر ادامه دهید تا به زانو برسید، بر روی پای دیگر هم این عمل را تکرار کنید.

از دستانتان برای ماساژ گردن استفاده کنید

هنگام کار با رایانه هر یک ساعت استراحتی به خود بدهید و انگشتان دستتان را پشت گردن برده و با پاشنه دست بر روی قسمت‌های مختلف گردن فشار ملایمی وارد کنید و در این حال به آرامی پاشنه دست را بر روی گردن به حالت دورانی حرکت دهید. سپس انگشتان دست راست را بر روی ماهیچه‌های سمت چپ گردن در زیر جمجمه گذاشته و فشار دهید. سر را به چپ خم کنید و رو به پایین مالش دهید تا به شانه‌ها برسید. این کار را سه مرتبه تکرار کنید. سپس طرف دیگر گردن را به همین ترتیب مالش دهید در پایان سر را بر روی قسمت بالایی صندلی قرار دهید و به مدت 20 ثانیه به گردنتان فشار وارد کنید. با این کار ماهیچه‌های جلو گردن هم که در طول کار دچارگرفتگی شده‌اند، آرام می‌شوند.

منبع : isna.ir

نوشته شده در شنبه دهم فروردین 1392ساعت 22:34 توسط | |

غرق در دنیای مجازی : طنز ایران
نوشته شده در جمعه هجدهم اسفند 1391ساعت 22:42 توسط | |

 

حيواني عظيم‌الجثه در دل جنگل

يكي از حيواناتي كه ممكن است در گشت و گذار در طبيعت با آن روبه‌رو شويم، خرس‌ها هستند.‌ اين جانوران در بيشتر مناطق كوهستاني و جنگلي ايران زندگي مي‌كنند و با توجه به همه چيز خوار‌بودن آنها، بيشتر غذاي خود را از ميوه و ريشه درختان جنگلي به دست مي‌آورند ولي به خوردن گوشت و عسل نيز علاقه زيادي دارند و شكار خود را از بين گوزن‌هاي بيمار و گرازها انتخاب مي‌كنند. خرس جانوري بزرگ و تنومند است و وزن گونه خاصي از آنها به نام خرس كودياك آلاسكا حتي به ٧٠٠ كيلوگرم هم مي‌رسد اما خرس‌هاي قهوه‌اي ساكن ايران معمولا ٢۵٠ تا ۴٠٠ كيلوگرم وزن دارند. محل زندگي آنها معمولا در ميان صخره‌ها و شكاف سنگ‌ها و نيز كنده درختان تنومند است و اكثر‌ شب‌ها براي غذا خوردن بيرون مي‌آيند.

خرس‌ها اغلب موجوداتي باهوش و دوست داشتني هستند، اما در دفاع از توله‌هاي خود، بسيار خطرناك مي‌شوند. هنگام كوهپيمايي در قلمرو خرس‌ها بايد به اين نكته توجه داشته باشيم كه اين جانوران در 2 صورت به انسان حمله مي‌كنند؛ اول اين‌كه غافلگير شوند و شما را به صورت ناگهاني مقابل خود ببينند و دوم در‌حال دفاع از توله‌ها يا لاشه شكارشان باشند . بنابراين بهتر است تا جايي كه امكان دارد از وارد شدن به محل زندگي آنها بپرهيزيد و هنگام حركت در مناطقي كه ديد مناسبي نسبت به پيرامون خود نداريد‌ از سوت استفاده كنيد يا چند وقت يك بار با صداي بلند فرياد بزنيد تا حيوان از وجود شما آگاه شود و فرصت فرار داشته باشد.

ديدن جاي پاي بزرگ با چنگال‌هاي بلند يا ريشه و پوست كنده شده درختان يا ساقه شكسته شده گياهان مي‌تواند علامت وجود خرس در نزديكي شما باشد. چنانچه مجبور به اقامت شبانه در اين‌گونه محيط‌ها شديد، به خاطر داشته باشيد خرس‌ها حس بويايي قوي دارند، پس جايي را براي غذا خوردن و پخت و پز انتخاب كنيد كه با چادر شما حداقل ١٠٠ متر فاصله داشته باشد و از ريختن زباله و باقيمانده غذا در اطرافتان خودداري كنيد.

اگر به هر دليل‌ با يك خرس برخورد كرديد، به هيچ وجه از تفنگ استفاده نكنيد زيرا با شليك شما، جانور، زخمي و عصباني مي‌شود و حتما مورد حمله قرار خواهيد گرفت.

يكي از بهترين و ساده‌ترين ابزارها براي دفاع در چنين شرايطي، اسپري فلفل و گازهاي اشك‌آور است. جالب است بدانيم محيط‌باناني كه در آلاسكا مشغول گشتزني و حفاظت از محيط زيست هستند، همگي اين وسيله را همراه دارند زيرا كارآيي بسيار خوبي دارد و باعث فرار خرس مي‌شود و مهم‌تر اين‌كه آسيبي به جانور وارد نمي‌كند.

حيواني ترسناك اما مفيد

خيلي‌ها از گرگ‌ها وحشت دارند غافل از اين‌كه گرگ‌ها بندرت به انسان حمله مي‌كنند و وجود آنها براي حفظ توازن و سلامت حيات وحش، بسيار ضروري است.

به‌طور مثال چند سال پيش براي حفظ جمعيت آهوهاي يكي از مناطق حفاظت شده‌ به جاي مانع‌شدن از ورود شكارچيان مجاز و غيرمجاز، ديواري كوتاه‌تر از گرگ‌ها پيدا نكردند و چند قلاده گرگ را از بين بردند اما بعد از مدتي فهميدند كه با از بين رفتن گرگ‌ها، جمعيت آهوها بر اثر نوعي بيماري بسيار كم شده و تعداد زيادي از آهوها بر اثر آن بيماري از بين رفته‌اند، با بررسي‌هاي دقيق‌تر به اين نتيجه رسيدند كه گرگ‌ها شكار خود را ازبين حيوانات مريض و پير گله انتخاب مي‌كنند و در واقع جلوي انتشار بيماري بين بقيه آهوها و چهارپايان را مي‌گيرند. اگر در طبيعت با گرگ‌ها برخورد كرديد، اصلا نبايد بترسيد زيرا گرگ‌ها در شرايط خاصي حمله مي‌كنند، مانند زماني‌كه فردي تنها در برف و سرماي شديد و به دور از آبادي گير افتاده باشد.

نكته‌اي كه بايد درباره گرگ‌ها بدانيم اين است كه اين جانور از آتش مي‌ترسد، پس هنگام چادرزدن و ماندن شب‌‌‌‌‌ در طبيعت بهتر است آتش كوچكي برپا كنيم(البته بعد از پايان برنامه طبيعت‌گردي، حتما آتش را خاموش كنيم تا باعث آتش سوزي ‌جنگل نشويم) .

خوشبختانه اگر گرگ‌ها در جايي حضور داشته باشند، معمولا زوزه مي‌كشند و اين باعث مي‌شود از وجود آنها مطلع شويم. در سفر به مناطقي كه گرگها در آنها زندگي مي‌كنند، بهتر است حداقل 4 نفر باشيد و از هم فاصله نگيريد. در ضمن نوعي سوت مخصوص دور كردن سگ‌سانان وجود دارد كه صدايي با بسامد بالاتر ازآستانه شنوايي انسان توليد مي‌كند كه باعث دورشدن گرگ‌ها مي‌شود.‌ يكي ديگر از ابزارهاي ساده‌اي كه مي‌توانيم همراه داشته باشيم، ترقه‌هاي موسوم به كپسولي است كه با توليد صدايي شبيه صداي انفجار، گرگ‌ها را فراري مي‌دهد.

به‌هرحال آفرينش تمامي موجودات‌ از روي حكمت بوده و وجود همه جانوران حتي خرس‌ها و گرگ‌ها براي بقاي زنجيره زندگي ضروري است.‌ هميشه اين نكته را به ياد داشته باشيم كه زيبايي طبيعت بدون حيوانات معنايي ندارد؛ پس همه آفريده‌هاي خداوند را دوست بداريم.‌

رسول شهبازي

نوشته شده در سه شنبه پانزدهم اسفند 1391ساعت 19:49 توسط | |

در سال 1264 قمری، نخستین برنامه‌ی دولت ایران برای واكسن زدن به فرمان امیركبیر آغاز شد. در آن برنامه، كودكان و نوجوانانی ایرانی را آبله‌كوبی می‌كردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌كوبی به امیر كبیر خبردادند كه مردم از روی ناآگاهی نمی‌خواهند واكسن بزنند. به‌ویژه كه چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ها در شهر شایعه كرده بودند كه واكسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان می‌شود.

هنگامی كه خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیماری آبله جان باخته‌اند، امیر بی‌درنگ فرمان داد هر كسی كه حاضر نشود آبله بكوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. او تصور می كرد كه با این فرمان همه مردم آبله می‌كوبند. اما نفوذ سخن دعانویس‌ها و نادانی مردم بیش از آن بود كه فرمان امیر را بپذیرند. شماری كه پول كافی داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌كوبی سرباز زدند. شماری دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان می‌شدند یا از شهر بیرون می‌رفتند.

روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند كه در همه‌ی شهر تهران و روستاهای پیرامون آن فقط سی‌صد و سی نفر آبله كوبیده‌اند. در همان روز، پاره دوزی را كه فرزندش از بیماری آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امیر به جسد كودك نگریست و آنگاه گفت: ما كه برای نجات بچه‌هایتان آبله‌كوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند كه اگر بچه را آبله بكوبیم جن زده می‌شود. امیر فریاد كشید: وای از جهل و نادانی، حال، گذشته از اینكه فرزندت را از دست داده‌ای باید پنج تومان هم جریمه بدهی. پیرمرد با التماس گفت: باور كنید كه هیچ ندارم. امیركبیر دست در جیب خود كرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حكم برنمی‌گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز.

چند دقیقه دیگر، بقالی را آوردند كه فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیركبیر دیگر نتوانست تحمل كند. روی صندلی نشست و با حالی زار شروع به گریستن كرد. در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در كمتر زمانی امیركبیر را در حال گریستن دیده بود. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند كه دو كودك شیرخوار پاره دوز و بقالی از بیماری آبله مرده‌اند. میرزا آقاخان با شگفتی گفت: عجب، من تصور می‌كردم كه میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است كه او این چنین های‌های می‌گرید. سپس، به امیر نزدیك شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، برای دو بچه‌ی شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست. امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان كه میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشك‌هایش را پاك كرد و گفت: خاموش باش. تا زمانی كه ما سرپرستی این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولی اینان خود در اثر جهل آبله نكوبیده‌اند.

امیر با صدای رسا گفت: و مسئول جهلشان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و كوچه و خیابانی مدرسه بسازیم و كتابخانه ایجاد كنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع می‌كنند. تمام ایرانی‌ها اولاد حقیقی من هستند و من از این می‌گریم كه چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند كه در اثر نكوبیدن آبله بمیرند.

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1391ساعت 1:17 توسط | |

هی سلام.

من کبد شما هستم.
می خوام به شما بگم چقدر دوستتون دارم.... به 9 روش

ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه پانزدهم بهمن 1391ساعت 12:44 توسط | |

چرچيل روزی سوار تاکسی شده بود و به دفتر بی بی سی برای مصاحبه می‌رفت.

هنگامی که به آن جا رسيد به راننده گفت

“آقا لطفاً نيم ساعت صبر کنيد تا من برگردم.”

راننده گفت: “نه آقا! من می خواهم سريعاً به خانه بروم تا سخنرانی چرچيل را

از راديو گوش دهم”

چرچيل از علاقه‌ی اين فرد به خودش خوشحال و ذوق‌زده شد

و يک اسکناس ده پوندی به او داد.

راننده با ديدن اسکناس گفت:

“گور بابای چرچيل! اگر بخواهيد، تا فردا هم اين‌جا منتظر می‌مانم”

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم بهمن 1391ساعت 10:12 توسط | |

 

نکات کلیدی در صخره نوردی

صخره نوردان مبتدی و ماهر می توانند با استفاده از این نکات عملکرد خود را بهبود بخشیده و هر بیننده ای را تحت تاثیر قرار دهند.

1- در هنگام صعود خودتان را روی یک نردبان فرض کنید. با آرامش برروی پله حرکت کنید و پله بعدی را بگیرید و این حرکت را پله به پله تکرار کنید.

2- از نگه داشتن خود و انداختن وزن برروی دست ها خودداری کنید. چون این امر سبب می شود که بازوهای شما به سرعت خسته شده و نتوانید از آنها استفاده کنید.

3- از پاهایتان مثل دست هایتان استفاده کنید.

4- به پاهای خود اعتماد کنید. شما می توانید تمام طول روز را روی پاهای خود بایستید اما نمی توانید تمام طول روز را بر روی بازوهایتان آویزان باشید. اغلب مردم اول بر روی بازوهایشان آویزان میشوند و سپس سقوط می کنند. غولهای سنگنوردی معمولا به راحتی با استفاده از پاهایشان بر روی لبه ها قرار میگیرند.

5- به حمایتچی خود اعتماد کنید و فقط به صعود فکر کنید. اگر به حمایتچی خودتان اعتماد ندارید به دنبال یک حمایتچی مطمئن بگردید.

6- همیشه تمرکز خود را بر روی گیره های در دسترس بگذارید. گاهی اوقات شما می توانید با استفاده از یک گیره متوسط به یک گیره بهتر و ایمن تر برسید.

7- صعود همیشه از پایین به بالاست، نه از بالا به پایین. البته، اگر شما می توانید بالای مسیر را ببینید، بررسی کنید که آیا به الگوی کاری خاصی برای حرکت در قسمتهای بالاتر احتیاج است، به هر حال در هنگام صعود تمام حواس خود را بر روی بالا رفتن از قسمت های پایین متمرکز کنید.

8- برای صعود از یک شکل خاص، باسن شما باید در میانه آن شکل قرار داشته باشد. بیاد داشته باشید همیشه اسکلت بدن بار بیشتری را نسبت به ماهیچه های شما می تواند تحمل کند. اگر پاشنه پای شما بیش از حد در نقطه ای پایین تر از شما قرار گیرد متوجه می شوید که پای شما مانند چرخ خیاطی شروع به لرزیدن می کند. این اتفاق معمولا زیاد رخ می دهد. برای رفع این مشکل کافی است که شما به سادگی وزن بیشتری را بر روی انگشتان پاهای خود بیاندازید.

9- ترس از ارتفاع، طبیعی است. سنگنوردی برای غلبه بر همین ترس هست. زمان، مشکل ترس از ارتفاع را درمان می کند. اما یک ترفند خوب این است که همیشه به پاهای خود نگاه کنید و برای انجام این کار سعی کنید که پاهای خود را در موقعیت مناسبی قرار دهید.

10- عجله نکنید. سعی کنید مانند یک گربه صعود کنید: آرام، آگاهانه و دقیق. نحوه حرکت را از قبل تصور کنید و سپس آن را اجرا کنید. برای صعود از تمام اندام خود استفاده کنید نه فقط دست ها و پاها. قبل از صعود زمان زیادی در اختیار دارید، پس، از آن استفاده کنید. سعی کنید که حرکات خود را بسیار روان انجام دهید.

ترجمه: شاهپور امرالهی

منبع: http://outdoorswithdave.com/climbing/climbing-tips

نوشته شده در پنجشنبه پنجم بهمن 1391ساعت 20:23 توسط | |

 

انجمن پزشکی کوهستان ایران: برنامه های گردشگری در تابستان شروع شده و خصوصا در استانهای شمالی کشور که می تواند گاهی با مه و بارشهای موضعی همراه باشد در برخی مواقع منجر به گم شدن گروه در یک برنامه کوهنوردی و طبیعت گردی گردد. این وضعیت در برنامه های پاییزه و زمستانی می تواند بسیار خطرناک و منجر به بروز حوادثی تلخ شود. با رعایت راهکارهای ذیل از بروز حوادث در کوهستان بکاهیم:

توقف کنید

اگر دریافتید که مسیر را گم کرده اید و دارید داخل بوته زار یا جنگل راه می روید و یا در کولاک و برف گیر کرده اید ( دید کم به علت ابرها / برف درحال وزیدن / مه ) , از این فکر بیرون بروید که امیدوارانه به جلو حرکت کنید.توقف کنید.کمی صبر کنید. به اطراف نگاه کنید و به صداها گوش کنید.

ازهمدیگر جدا نشوید

گروه های دو یا چند نفره به ندرت بطور خطرناکی گم می شوند به شرطی که همراه هم باشند. کسی را برای جستجو به جلو نفرستید... در عوض فردی را به عنوان عقب نگهدار بگمارید تا دنبال افراد جا مانده باشد.

فریاد بزنید

اگر از گروه تان جدا افتاده اید , وحشت زده نشوید. در تمام جهات فریاد بزنید ( یا از سوت استفاده کنید) و بعد به جواب این صداها گوش دهید.

نقشه را بیرون بیاورید

به نقشه نگاهی بیندازید و ببینید آیا می توانید محل خود را تخمین بزنید.برای یافتن نشانه ها به اطراف نگاه کنید: قله های بزرگ , بزرگراه ها , نهرها یا برآمدگی ها.با استفاده از قطب نما مسیر یابی کنید ( و اگر نحوه استفاده از آن را نمی دانید از موقعیت خورشید و یا روشنایی آسمان استفاده کنید).اگر این روش جواب نداد , سعی کنید به آخرین باری فکر کنید که شما یا گروه تان بدرستی محل دقیق شما را می دانستند. اگر این مکان نسبتا نزدیک است –تقریبا یک ساعت – همان مسیر را برگردید و سعی کنید به مسیر برگردید. اگر این محل ساعت ها عقب است یا وضعیت زمین طوری است که برگشتن را بسیار دشوار ساخته , با احتیاط به جلو حرکت کنید و یک چشمتان به نشانه ها باشد. در بوته های پر پشت , برف یا کولاک با احتیاط جلو بروید – چون نمی خواهید قوزک پایتان در برود یا روی سنگ بیفتید.

محل خود را علامت گذاری کنید

سنگ ها را روی هم بچینید ؛ شاخه ها را به همدیگر گره بزنید , چوبی را در برف فرو کنید یا از نوار پارچه ای استفاده کنید ( اگر همراهتان باشد ) .حال تمام جهات را جستجو کنید و هر بار به محلی که علامت گذاشته اید برگردید.به جستجوی خود برای علامت های مسیر یا نشانه هایی که به جهت یابی موقعیت شما کمک می کنند ادامه دهید. اگر از مسیرتان نسبتا مطمئن هستید , در حالی که به جلو حرکت می کنید گه گاه علامت هایی را بگذارید. این کار مانع از این می شود که بی هدف دور خود بچرخید و ممکن است به دیگران کمک کند که مسیر شما را دنبال کنند.

اگر پس از تاریکی گم شوید

قبل از اینکه هوا تاریک شود با پیدا کردن آب , هیزم و سر پناه برای شب آماده شوید. لباس های اضافی خود را بپوشید و غذایی بخورید تا خود را گرم نگهدارید. سرپناهی را جستجو کنید که از باد یا آب مصون باشد و بدور از خطر سقوط بهمن یا ریزش سنگ باشد( در داخل آب راهه شیب دار نروید).اگر در برف هستید حفره کوچکی برای خود درست کنید. در ارتفاعات پایین تر از شاخه های خشک برای عایق کاری استفاده کنید.کوله پشتی خود را خالی کنید و پایتان را داخل آن قرار دهید. آتشی درست کنید تا نشانه ای باشد برای کسانی که بدنبال شما هستند. سعی کنید برای بالا بردن روحیه و احتمالا شنیدن دیگران آواز بخوانید. خود را مشغول نگهدارید؛ احتمالا صبح روز بعد شما را پیدا خواهند کرد.

منبع :www.mountaineers.org گردآوری: دکتر حمید مساعدیان - مترجم: فریدون شیرمحمدلی http://newfarid.blogfa.com/post-13.aspx و با تشکر از وبلاگ کوهنوردان گلستان شیراز

نوشته شده در یکشنبه یکم بهمن 1391ساعت 10:28 توسط | |

گم شدن افراد در محيط هاي طبيعي ، رخداد كميابي نيست . گاهي اين اتفاق براي نيروهاي امداد ونجات نيز رخ مي‌دهد و مأموريت آنان را به خطر مي اندازد . دلايل بسياري براي گم شدن وجود دارد كه مهمترين آنها چنينند :

1. ناتواني انسان از حركت روي خط راست : اگر شاخص هاي كمكي يا ديد كافي در محيط موجود نباشد ، انسان قادر به حركت مستقيم نيست زيرا اولا ً دو نيمه بدن ما ( از جمله دو پاي ما كاملا ً قرينه و برابر نيستند ، دوم اينكه معمولا ً يكي از چشمان ما در روند ديدن اشياء و محيط پيرامون ، نقش غالب دارد و ما صورت خود را طوري نگه مي داريم كه سوژه به خوبي در ميدان بينايي چشم غالب قرار گيرد . دو عامل فوق باعث مي شود كه در پيمايش هاي طولاني در مناطق هموار ( مثلا ً در شب يا در دشت هاي برفپوش ) ، مسير حركت ما به جاي مستقيم ، منحني يا حتي دايره كامل باشد .

2.تمايل به آسانترين راه ها : هنگامي كه يك سر بالايي را به صورت اريب طي مي‌كنيم ، ناخود آگاه و به تدريج طوري تغيير مسير مي دهيم كه در نهايت مسيرمان كاملا ً افقي و آسان مي‌گردد. همچنين در رويارويي با باد يا كولاك ، ناخود آگاه طوري تغيير جهت مي‌دهيم كه در نهايت ، باد پشت سرمان قرار گيرد . اين عوامل موجب انحراف از مسير اصلي و گم شدن ما مي‌گردد.

3. پرهيز از كسب اطلاعات : بسياري از راهپيمايان از پرسش و كسب اطلاعات ضروري در مورد مقصد و مسير خودداري مي‌كنند كه علت آن معمولا ً غرور بيجاست . اين غرور موجب مي شود كه خيلي دير به اشتباه بودن مسير پي ببريم و جبران آن نا ممكن يا دشوار باشد .

4. اعتماد مطلق به اطلاعات ديگران : كسب اطلاعات از منابع مختلف ( از جمله افراد محلي ) نقش مهمي در پيشگيري از گم شدن دارد ولي اعتماد كوركورانه به اين اطلاعات نيز خطرناك است . در نهايت راهپيما بايد از هر فرصتي براي كسب اطلاعات بهره بگيرد ولي قضاوت در باره ي آن اطلاعات و تصميم گيري نهايي با خود اوست .

راهپيما بايد برپايه اطلاعات قبلي خود ، تجارب شخصي ، شناخت نسبي از فرد دهنده اطلاعات و ساير عوامل ، درمورد ميزان اعتبار اطلاعات ارائه شده داوري نموده سپس درمورد آن تصميم درست و منطقي بگيرد .

برداشت از : http://asgharnazari33.blogfa.com/

نوشته شده در شنبه سی ام دی 1391ساعت 16:30 توسط | |

Design By : Night Melody
دریافت کد جملات شریعتی